Ervaringsverhaal ‘mijn positieve VBAC’
definitie; VBAC; vaginal birth after cesarian (vaginale geboorte na keizersnee)
Zelf heb ik mijn hele zwangerschap gezocht naar positieve vbac verhalen. Mijn grootste angst was een scheur in het litteken van de baarmoeder en dat de bevalling zou eindigen in een spoedkeizersnede, dit is bij mijn tante gebeurd. Maar ook dat de begeleiding in het ziekenhuis veel onpersoonlijker zou zijn, en ze sneller zouden aansturen op een keizersnede. Ik heb weinig verhalen gevonden waardoor ik me gesteund en zeker voelde, daarom schrijf ik mijn eigen verhaal op. Om hopelijk andere vrouwen te bereiken en te kunnen zeggen, dat het echt mogelijk is!
41 weken en 2 dagen zwanger: In de ochtend moest ik voor een CTG (hartfilmpje) en inwendig onderzoek naar het ziekenhuis. Alles was goed, alleen had ik nog 0 cm ontsluiting waardoor strippen geen optie was. We maakten een afspraak om donderdagochtend langs te komen om ingeleid te worden. ’s Avonds rond 18.00 uur begon het toch wat te rommelen. Maar dat deed het al een paar weken, dus ik geloofde ook niet meer dat de bevalling nog spontaan zou beginnen. Om 20.30 uur toen mijn dochter op bed lag leek het rommelen over te gaan op weeën, en ben ik gaan timen. Want zou het dan toch..? Toen mijn mand om 23.30 uur uit zijn werk kwam, waren de weeën er om de 3 a 5 minuten, maar nog prima te doen. Na een uur aankijken en twijfelen toch het ziekenhuis maar gebeld, we mochten langskomen. Nadat mijn dochter opgehaald was, en we rond 2.30 uur in het ziekenhuis aankwamen, had ik 2 cm ontsluiting. Maar intussen leken de weeën wat af te zakken, en werd gezegd dat als het niet door zou zetten we weer naar huis moesten.
We installeerde ons om nog even te slapen, en toen de verloskundige om 5.30 uur weer kwam kijken had ik 3 cm. Yes we mochten blijven. Mijn moeder geappt dat ze kon komen, mijn man nog even laten slapen, en toen begon het door te zetten. Rugweeën, ze kwamen achter elkaar. De dagdienst zou het bad opzetten (dat leek me fijn voor de ontspanning), dus eerst maar even op de bal proberen op te vangen. De weeën werden steeds intenser en ik wist niet meer hoe ik ze weg moest zuchten. Dus toen de dagdienst verloskundige om 8.45 uur kwam dacht ik alleen maar, ik kan dit niet langer vol houden. (Met de 30 uur bevallen van de vorige keer in mijn hoofd.) Op dat moment had ik al 5 cm. In overleg de keuze gemaakt om een ruggenprik te nemen. Mijn angst hierbij was wel dat er sneller risico zou zijn op een keizersnede, maar de verloskundige gaf aan dat dit niet zo was. Na 4 keer prikken zat eindelijk het infuus erin en kon ik naar de anesthesist gebracht worden. Om 11.00 uur was de ruggenprik gezet en zat ik al op de 7 cm ontsluiting. In overleg zijn mijn vliezen gebroken zodat de weeën wel actief zouden doorgaan. Mijn lijf pakte dit goed op, ik kon even ontspannen maar de weeën bleven in alle hevigheid komen. Om 14.30 uur had ik volledige ontsluiting, en voelde ik ook al lichte persdrang. Omdat het precies de overdracht was naar de avonddienst mocht ik uiteindelijk om 16.00 uur beginnen met persen. De ruggenprik was inmiddels uitgewerkt en daar gingen we dan. Ik had geen besef meer van tijd, tussendoor zeiden ze tegen mij, je doet het goed je bent er bijna. Maar ik kon alleen maar denken, zolang de baby er niet is kan het nog een keizersnede worden.
Totdat ik het hoofdje voelde staan. En dat moment van wachten, op de volgende wee duurde bizar lang, maar toen de wee kwam was het nog één keer persen. En daar kwam onze tweede dochter Noor om 17.06 uur op de wereld. Wat een wonder! Wat een bizar mooie, krachtige en bijzondere ervaring! Alle dank aan God! En ik ben het team van Creation en van het Ziekenhuis Gelderse Vallei enorm dankbaar! Voor hun steun tijdens de zwangerschap. En het vertrouwen wat ze mij hebben gegeven, voor en tijdens de bevalling!
Wil je meer informatie over vaginaal bevallen na een keizersnee? Check dan deze website van Vivian Vietje.