#10 Ratrace

“Hoeveel uur werk je tegenwoordig?”
“Ehm, tja, dat is altijd lastig in uren uit te drukken..”
“O, ja?”
“Ja, ik werk 2-3x een 24 uurs dienst per week, daarnaast soms een weekend en elke week een avondspreekuur. Daarnaast nog taken die horen bij het bedrijf runnen of soms een vergadering”
Verschrikte ogen. “72 uur per week werken en je bent ook nog moeder, actief op school en in de kerk, hoe doe je dat?”
“Haha, nou ik werk nooit 24 uur achter elkaar hoor. Het komt regelmatig voor dat ik de hele nacht heb kunnen slapen en zo’n 6-8 uur effectief werk tijdens zo’n dienst. Werk en privé loopt dan gewoon een beetje door elkaar heen.” Het gesprekje met de moeder bij het schoolhek ging nog even verder over werkbelasting. Ik stelde haar gerust, werken als een verloskundige is echt heel leuk en goed te combineren met het gezin.

Die woensdagavond ging ik om 19:30 uur de dienst in. Ik appte Corianne voor de dienstoverdracht en logde online in om te zien of er nog bijzonderheden waren. 1 vrouw gestript, maar het inwendig onderzoek voelde nog niet gunstig. 1 vrouw die nu 40 weken is, maar de vorige twee keren liep ze tot bijna 42 weken. Morgen 2 visites en een blokje spreekuur van 12 tot 14 en 3 belletjes op de planning. Dat beloofde een relaxte dienst te worden.

19:50 De telefoon gaat terwijl ik net twee kinderen op bed leg. “Meiden shhhttt, ik moet even opnemen.”  Mevrouw L. die twijfelt of ze gebroken vliezen heeft bij 38 weken. Ik gaf haar tips en uitleg en de opdracht om de komende twee uur even aankijken. Ik ga weer verder met voorlezen.

19:58 De telefoon gaat opnieuw. Wat geïrriteerde zuchten van de dochters. Een vrouw die wil weten hoe laat ze morgen haar afspraak heeft.

20:23 Annelies belt: Ze is bij een bevalling en ze heeft me nodig om een andere zwangere thuis te controleren vanwege klachten die passen bij een hoge bloeddruk. Ahrgg… Wat een irritante timing. Wilhelm zou pas om 23 uur thuis zijn. Ik bel een oppasmeisje, ze neemt niet op. Ik bel een andere, ze komt eraan. De oudsten zijn nog wakker. Ik geef ze een kus en vertrek vast. “Morgen lees ik het boek uit”, beloof ik.

21:30 Het huisbezoek is gedaan, er was gelukkig niks aan de hand. Ik heb haar belinstructies gegeven en afgesproken dat ze morgen nog even op het spreekuur langskomt. De vrouw met de gebroken vliezen belt weer. Toch gebroken vliezen, maar ze twijfelt over de kleur. Ik rij van Veenendaal naar Lunteren. Een belletje naar Wilhelm: “Wil, je moet echt op tijd naar huis komen want het oppasmeisje mag maar tot 22:00 uur oppassen. En ik moet nu nog even weg.” Rond 23:00 rij ik weer terug naar huis. Helder vruchtwater en lichte krampen. We wachten rustig af. Mw. gaat proberen te slapen. Ik besluit maar snel naar bed te gaan, nog best kans dat ze gaat bellen vannacht. Wilhelm praat nog wat tegen me aan over zijn dag, maar ik zit met mijn hoofd bij het dossier van mw. L en maak een notitie van mijn bezoekje.

23:50 Ik schrik wakker van mijn telefoon. Ietwat gedesoriënteerd vlieg ik de trap af. Beneden neem ik hijgend, maar wel wakker op. Ik verwacht de stem van mw. L te horen. Maar ik hoor een opgewekte stem met een buitenlands accent. “Heee! Ik heb net een zwangerschapstest gedaan en die is positief!” Ohh nee.. Ik kreun inwendig. Dit is zo’n stomme reden om voor wakker gebeld te worden. Met moeite vraag ik nog semi empathisch hoe ze het vindt. Ze ratelt aan één stuk door. Beetje een verrassing, maar stond er zeker voor open en al wat zwangerschapsklachten en bla bla bla. Uiteindelijk kom ik ertussen. “Ik zit nu niet achter een computer. Vul het aanmeldformulier maar in, morgen bel ik je even terug om de afspraken in te plannen.” De slaap kan ik niet meer vatten. Ik draai me een paar keer om, scrol wat op mijn telefoon en uiteindelijk dommel ik weer in.

01: 43 Nu belt wel mw. L. Ze heeft ween om de 4-5 minuten en ze vindt het al best pijnlijk. Fijn als ik even langskom. Ik ruk wat kleren uit de kast, uit de kamer van Elodie klinkt wat gestommel en Wilhelm snauwt dat ik zachter moet doen. Snel gooi ik een ontbijtkoekje in m’n tas en 5 minuten later trek ik de deur achter me dicht.

Om 03:00 sluip ik weer zacht het huis binnen. Ik plof op de bank en trek een plaid over me heen. Naast Wilhelm kruipen doe ik deze nacht maar niet meer. Met mw. L heb ik namelijk afgesproken dat ik om 6:00 uur weer bij haar ben, dat betekent dus 5:35 een wekkertje. Ik hoop dat ik nu toch echt nog even 2.5 uur kan slapen.

Voor ik goed en wel ligt rinkelt die telefoon weer. Nu een mannenstem. Mannenstemmen zijn 9 van de 10 keer serieus dus ik bereid me voor op het ergste. Ja, inderdaad. De gestripte vrouw heeft heftige weeen. Een tweede kind op komst. “Ik kom er direct aan”. Een halve chocolade reep verdwijnt in m’n mond. Eenmaal onderweg begint de adrenaline weer door m’n aderen te stromen. Ik zet een liedje aan, zing vals mee terwijl ik ondertussen google maps probeer te volgen. Een omleiding in Lunteren. Na 2 rondjes kom ik weer op dezelfde weg. Dan maar die eenrichtingsweg in. Inmiddels ietwat gestrest want zo duurt het wel lang voordat ik bij mevrouw G. ben.

Het lijkt een mooie thuisbevalling te worden. Een appje naar Annelies dat als ze wakker is, ze dan vast weet dat ik vast sta en dat om 6:00 uur mw. L. beoordeeld moet worden. Om half 6 bel ik Annelies dan toch maar wakker. Hee sorry het spijt me echt… Maar je moet zo even naar mw. L, want hier kan het nog wel even duren.

Om 7:00 uur een appje naar Wilhelm. ‘Hee sorry, de dagstart moet je vandaag zelf doen. Ik ben bij een bevalling, voorlopig nog niet thuis. Succes vandaag! Hou van je!’

9:30 Moe maar voldaan drink ik een kopje thee met een beschuitje. Roze dit keer. Ik geniet. Wat een prachtige bevalling was dit. Even in dubio. Wat ga ik doen, gelijk maar de kraamvisites of zal ik toch nog even naar huis gaan om te douchen en twee uurtjes te slapen? Gezien mw. L. nog aan het bevallen is en Annelies ook een volle dag heeft besluit ik toch maar gelijk de kraamvisites te rijden. Met een euforisch gevoel van die mooie bevalling maak ik een pitstop bij het tankstation voor een cappuccino en een croissant en ga weer door.

Een belletje van een kraamverzorgster, ze twijfelt over de kleur van de baby. Fijn als ik even langskom om die te beoordelen. Ik zoek het adres op. Gefrustreerd zie ik dat het echt totaal aan de andere kant van ons werkgebied is dan waar ik me nu bevind. Oke, eerst daar maar naar toe dan. Na 20 minuten gearriveerd. Inderdaad een gele baby. Bloed afgenomen, nog een sociaal praatje, hechtingen gecheckt en weer door.

3 belletjes over praktische dingen en een mevrouw met minder leven, die komt zo even langs op mijn spreekuur. Een blik op de klok zegt dat ik nu echt moet door werken. Om 12:00 uur moet ik weer in Veenendaal staan. Het lukt nog om 1 visite te rijden. De andere kraamvrouw bel ik om door te geven dat het me niet lukt om in de ochtend langs te komen, dat wordt een later moment.

In de auto praat ik weer tegen mezelf via een voiceberichtje. Het ene voiceje na het andere voiceje verschijnt in mijn ‘onthoudapp’. Zo probeer ik nog enigszins overzicht in deze chaos te houden. Annelies en ik bellen elkaar, we besluiten dat zij dan bij mevrouw L. blijft en dan ik start met het spreekuur. Haar spreekuur is van 15:00 tot 17.00. Hopelijk lukt het haar zelf om dat spreekuur te doen, maar anders zal ik het over moeten nemen.

Met een wazig hoofd arriveer ik om 11:58 op de Nijverheidslaan. Ik sleep me door het spreekuur heen. Probeer aandachtig te luisteren naar wat de cliënten zeggen en krabbel wat op een to do lijstje. De lijst wordt steeds langer en langer. Iets overleggen met de gynaecoloog, samenvatting maken, een lab verwijzing aanmaken, een zwangerschapsverklaring mailen en vanuit m’n ooghoek zie ik de inbox van de Creation mail steeds voller worden.

Tussen de controles door heb ik een paar minuten tijd. Met een zucht leg ik mijn hoofd op mijn armen.  Ik strompel naar de inforuimte en een doos merci doet met realiseren dat ik al een tijd niet meer gegeten heb. De halve merci doos wordt naar binnen gewerkt en ik bereid me voor om Annelies haar spreekuur over te nemen.

Wilhelm belt: ‘hee sorry, het gaat me echt niet lukken om zo de kinderen op te halen van school. Ik ben ook heel druk vandaag. Kan jij even je moeder regelen?’

“Mam, ben u thuis? Kunt u please de meiden ophalen van school? Ik heb zo’n mega drukke dag… Nee, nee Elodie is bij de gastouder. Die hoeft pas om 17:00 uur opgehaald te worden… Ja.. Weet ik ook niet hoor… Haal ze nou maar gewoon op, niet te moeilijk doen… Oke.. Ja super! Bedankt mam!… Met een zucht app ik er maar gelijk achter aan. “He sorry voor m’n kribbige reactie, ik ben echt heel moe”

Kort daarna belt het ziekenhuis. Een te hoog billirubine gehalte van de baby waar ik bloed heb afgenomen vanochtend. Ik bel de ouders en geef het nieuws. Ik bel de kinderarts, maar word in de wacht gezet. Ondertussen werk ik wat administratie weg. Eindelijk de kinderarts te pakken gekregen en geregeld dat de ouders zich kunnen melden op de spoed. Ik giet de zoveelste kop koffie achterover. Halverwege een intake belt mw. S. Ze heeft weeën. De hele dag gerommeld en het zet nu sinds 2 uur goed door. Ik spreek met haar af dat ze even onder de douche gaat, dan rond ik het spreekuur af en dan ben ik over iets meer dan een uur bij haar.

17:35 Ik arriveer voor een flatgebouw. Met mijn tassen strompel ik de trappen omhoog naar de 5^e verdieping. Mw. heeft weeën en veel pijn. Ze wenst een ruggenprik. De klinisch verloskundige uit Ede kondigt aan dat er geen plek is. Ohh neeeee niet nu… Een belletje naar Tiel levert ook geen goed nieuws op. In het Rijnstate in Arnhem zijn we hartelijk welkom. Even overweeg ik om het stel zelf die kant op te sturen. Maar met hun taalbarrière en de manier hoe mw. haar pijn uit, lijkt dat me toch geen goed idee. Het blijkt vervolgens ook dat de auto van het stel bij de garage staat. Ik prop de familie in mijn auto, verstop snel wat snoeppapiertjes in het dashbordkastje en gooi een leeg koffiebekertje in de dichtstbijzijnde prullenbak. Op naar Arnhem.

Bij de afslag Ede/Bennekom kijk ik met weemoed naar het bord boven de A12. Wat verlang ik naar thuis. Wilhelm belt waar ik blijf. “Onderweg naar Arnhem?! Ben je niet helemaal kapot?” “Ja, tuurlijk wel! Maar ik kan haar toch niet op straat laten staan?” “Nou sterkte, rij voorzichtig” Ik draag mevrouw S. over aan een lieve en opgewekte verloskundige. Ze is een goede handen.

Ik draai de snelweg weer op, op weg naar Bennekom. File. Mijn dienst in inmiddels allang voorbij. Ik bel Corianne voor de overdracht met de mededeling: “ik moet nog heel veel administratie doen, maar nu echt geen puf meer voor, ik ga het morgen allemaal in het systeem zetten.”

Thuis aangekomen rennen er drie meisjes enthousiast naar de deur. “We hebben je zo gemist”, “Is het een jongen of een meisje?”, “Op school was het heel leuk, we hebben…”, “papa zei dat…”, “Je zou dat boek nog uitlezen vandaag, zullen we dat nu gaan doen?”.

Gedachteloos pik ik wat frietjes die nog op tafel liggen. Wilhelm geeft me een dikke knuffel. “Ben blij dat je weer thuis bent, ben trots op je.” Ik zucht. Ik spring onder de douche en trek een feestelijke jurk aan. Met een laag make-up probeer ik mijn wallen nog wat te verbloemen. Beneden vraag ik aan Wilhelm: ‘ben je er klaar voor?’  Verbaasd kijkt hij me aan. ‘Ga je écht mee naar die bruiloft? Moet je niet naar bed joh?’ ‘Nee, ze trouwen maar 1 keer en ik wil je niet alleen laten gaan, gelukkig is het een half uur rijden, kan ik even een powernapje doen in de auto’. Het oppasmeisje arriveert. Ik neem een warme plaid, mee, nestel me in de autostoel en terwijl ik me voel wegzakken in slaap overweeg ik zo’n 9 tot 17 baan. En net voordat ik écht in slaap val denk ik: nee, zo’n ratrace heeft toch ook iets magisch. Niet in woorden te vatten. Ik had deze dienst niet willen missen. En morgen, morgen doe ik niks.

Aan het einde van de dag zijn we allemaal mensen. Niet perfect, behoeftig naar een zinvol bestaan, naar betekenisvol leven. Dat is wat dit werk zo prachtig maakt. Aan het einde van een werkdag is het overheersende gevoel meestal: dit had zin en: wat was het mooi om onderdeel te zijn van wat er gebeurde. En dat zit in de kleinste dingen van de werkdag!

Dit is het 10^e verhaal van de serie 20 verhalen over 20 jaar Creation. Deze categorie gaat over de alledaagse praktijk. Dit zijn de verhalen die aan de orde van de dag zijn en een inkijkje geven in ons bestaan. Zo hopen we je een goed beeld te geven over het vak en hoe het ook weerslag heeft op onze privé levens. Ondanks al het geregeld en de drukte, genieten we van ons werk en staan we elke dag klaar voor onze cliënten!

 

 

Terug naar overzicht