#9 Het vak van uitersten
Verloskunde is zo boeiend, omdat het een vak is van uitersten. Het is solistisch werken en samenwerken (daarover later meer!) Het gaat over professionele taal versus diepgaande gesprekken. Het is een vak waar soms elke seconde telt voor hoe een verhaal eindigt en soms val je van geduld en saaiheid bijna in slaap. Het is een vak waarin timing soms ‘the bitch’ is en soms je grootste zegen.
Zoals een keer dat ik vroeg op de ochtend mijn instrumenten aan het schoonmaken was ergens in een badkamer in Veenendaal west en mijn telefoon ging. Aan de lijn een gespannen meneer. Of ik alsjeblieft snel wilde komen, want zijn vrouw had hevige weeën en het gevoel dat de baby al bijna kwam. Ik zei vlug gedag, sprong mijn auto in en croste naar Ederveen, waar vandaan dat telefoontje kwam. 2 minuten na mijn aankomst werd er een jongetje geboren. Dat zijn van die situaties dat je dan denkt; Dit moest echt zo zijn. Als ik thuis in bed had gelegen en me nog had moeten aankleden, had ik dit niet gered.
Soms vraagt het om adem in adem uit. Je wil niet weten hoe vaak wij voor onszelf ook ademhalingsoefeningen toepassen. Wanneer je planning (die je wel probeert te maken voor de dag) steeds volledig wordt omgegooid, wanneer je net weer een uur in je bed ligt na een bevalling en wordt wakker gebeld door de volgende barende met weeën.
Wanneer je een overheerlijke pompoenrisotto aan het bereiden bent en halverwege met spoed wordt weg gebeld, om vervolgens heel laat op de avond met je bord op te bank te belanden en het haast je ontbijt is geworden.
Soms zijn er diensten dat je keihard door moet werken en soms flierefluit je door je diensten heen en kun je je middag vullen met privé activiteiten. Als je zo’n mega drukke dag hebt staat alles in het teken van werken, maar bij een rustige dienst komt het gerust voor dat we boodschappen halen, met de kinderen thuis zijn en een strijkje wegwerken. Het gebeurt zelfs dat de badmeester in het zwembad even dienst heeft en de diensttelefoon in de gaten houdt, om vervolgens in het zwembad om te roepen; Rosanne, je hebt telefoon… En het is ook zeker voorgekomen dat er opeens een volle kar boodschappen in de jumbo opeens onbeheerd, zonder eigenaar, achterbleef bij de koekafdeling.
Het is een vak waarin je voor anderen zorgt, maar ook voor jezelf hebt te zorgen. Sterker nog; het voor jezelf zorgen, maakt dat je kunt zorgen voor de ander. Dus ja: onze auto’s liggen vol fruitrepen, schone kleren, deo’s, haarborstels, opladers, smintjes, kleedjes en andere handige hulpmiddelen. Dit zijn dan de praktische hulpmiddelen, maar natuurlijk is het ook belangrijk om na je werk tot rust te kunnen komen. We hebben daar allemaal zo onze eigen manieren voor gevonden. Sommige van ons namen een hond (Lianne en Tineke, beide hebben een labradoodle), sommigen van ons namen een tuin (Rosanne verbouwt eigen groente, Lydia heeft een pluktuin) sommigen van ons leven zich uit door sporten (hier hoor ik al onze namen in te vullen, maar dat klopt niet helemaal met de werkelijkheid), sommigen van ons struinen alle restaurantjes af in de regio voor de lekkerste bijlage bij de koffie. Dus nee; het gaat niet om de koffie, maar om wat je erbij krijgt! (Annelies…) Sommigen van ons hebben creatieve uitlaatkleppen, maar ook lezen, sporten, serie kijken, bakken en koken, tripjes maken, uit eten gaan, vuurtje stoken, spelletjes doen, zomaar een greep uit wat ons helpt om naast de verloskunde nog een ander leven te leiden, van waaruit we energie opdoen.
Het is een vak van stil zijn, afstand nemen en achteroverleunen. Terwijl je soms alle hens aan dek moet krijgen bij een spoedsituatie en als een militair moet handelen op de voorgrond. Dan is het aansturen en de leiding nemen. En het maffe is dat beide aspecten kunnen gebeuren. Zo is het gebeurd dat ik rustig spreekuur aan het doen was, achteroverleunde en vervolgens controles ging doen en een hartslag bij de baby hoorde van 60 slagen per minuut in de laatste fase van de zwangerschap. Dan is het dus: snel een ambulance bellen, het ziekenhuis bellen, partner bellen en in sneltreinvaart naar Ede crossen.
Het is een vak waarbij je soms perfect gestyled met een geurtje op de dag begint en soms eindig je als een zombie met plakkerig haar, zweet, vieze kleren, uitgelopen mascara, een lege maag en vermoeidheid waar je 3 dagen van moet bijkomen. Aan het einde van dit soort dagen is mijn doel dan 3 dingen: havermout, douchen en mijn kussen.
Het is een beroep waarbij de hulpdiensten je grootste vrienden zijn. Politie, brandweer, ambulancepersoneel, bij de geluiden van sirenes springt je hart dan op van vreugde als je dringend zit te wachten op vervoer naar het ziekenhuis. Of als escort als er een ellenlange file staat. Terwijl je soms een bon krijgt voor verkeerd parkeren of te hard rijden en je ze wel kan verwensen.
Het gaat over het begeleiden bij het ontvangen van nieuw leven, maar ook bij het verliezen van (nieuw) leven. Terugdenkend aan de uitspraak van een cliënt met een miskraam ‘ik ben nu toch niet meer jullie cliënt?’… Júist wel!
Het is een vak waar we vaak genoeg de nacht werken en het licht van de dag zien verdwijnen. Ook zien we vaak genoeg het licht weer de dag in komen en soms zelfs de zonsopkomst als we naar huis terugrijden. Het is een vak waarin je soms verlangt naar ‘gewoon’ van 9 tot 17u. Waarom zitten we niet gewoon achter een kassa of een computer? Heus, er zijn ook fases en momenten waar het werk niet zo rooskleurig is. Waar we de telefoon verwensen en ook fantaseren over een baan in het onderwijs met 12 weken vakantie per jaar. Die kant is er ook. Om nog maar te zwijgen van de administratie die we te doen hebben. Zoals met iedere baan; Het heeft zijn mooie kanten en de kanten die minder leuk zijn en er gewoon bij horen. Aan het einde van de dag zijn we behoeftig naar een zinvol bestaan, naar betekenisvol leven. Dat is wat dit werk doet voor ons. Een voldaan gevoel en de overtuiging: Dit had zin en wat was het mooi om er een onderdeel van te zijn. En dat zit in de kleinste dingen van de werkdag!
Dit is het 9e verhaal van de serie 20 verhalen over 20 jaar Creation. Deze categorie gaat over de alledaagse praktijk. Dit zijn de verhalen die aan de orde van de dag zijn en een inkijkje geven in ons bestaan. Zo hopen we je een goed beeld te geven over het vak en hoe het ook weerslag heeft op onze privé levens. Ondanks al het geregeld en de drukte, genieten we van ons werk en staan we elke dag klaar voor onze cliënten!
Terug naar overzicht