#7 Ziek zwanger
Ziek zwanger
Het is augustus 2016 en we hebben een positieve zwangerschapstest in handen. Yes, het is gelukt! We geven elkaar een knuffel en een zoen. Ongelofelijk, er groeit een wondertje in mij… Ik had al een vermoeden want ik voelde mij al anderhalve week een beetje misselijk.
Twee weken later werd ik 30. Het was prachtig weer en we gingen het vieren met een barbecue. Ik had een mooie jurk klaar gehangen om aan te trekken. Maar ik was inmiddels zo misselijk dat ik geen strakke kleding kon verdragen, bang om over te moeten geven. Maar misselijk zijn is een goed teken! Dat betekent dat er echt iets in mij groeit. En het hoort erbij! (toch?)
Helaas nam de misselijkheid toe en de volgende dag begon het overgeven. Dag en nacht. Als ik sliep werd ik wakker omdat ik moest spugen. Als ik een slok water had gedronken kwam het er meteen weer uit. Drinken werd een hele opgave en eten vrijwel onmogelijk. Ik was niet in staat om te werken, dus ik moest me ziekmelden. Mijn wereld werd snel kleiner, de hele dag op bed in het donker, met een emmer binnen handbereik.
Ik had regelmatig telefonisch contact met de verloskundigen van Creation. Mijn urine werd gecontroleerd om te kijken of ik uitgedroogd was, ik startte met medicijnen en we kregen een echo. We waren (pas) 6 weken zwanger… Toen moesten we toch echt bekend maken wat er aan de hand was. Want ik had nu al 2 weken ‘buikgriep’. Ondertussen vroeg ik mij af hoe ik dit nog 34 weken vol moest houden… Gelukkig erkenden alle verloskundigen van Creation dat ik ziek was en namen ze mij (en mijn man) serieus als we belden.
Ik heb uiteindelijk nog 1 week kunnen werken tijdens de zwangerschap, maar toen hield het op. Er volgden 4 ziekenhuis opnames. De diagnose: hyperemesis gravidarum. Een zwangerschapsziekte waar ze niks aan kunnen doen, alleen symptoombestrijding. Met vocht, vitamines en medicijnen werd ik steeds opgelapt. Om mij te laten zien waar we het allemaal voor deden kreeg ik regelmatig een echo. Ongelofelijk dat dat wezentje zo goed doorgroeide, terwijl ik zo ziek was.
De verloskundigen van Creation hielden mij goed in de gaten. Zelfs in het ziekenhuis belden ze mij om te horen hoe het ging. Toen we 12 weken zwanger waren werd er gestart met sondevoeding en odansetron. Dit is een medicijn tegen de misselijkheid wat mensen ook krijgen als ze chemotherapie moeten ondergaan. Dit verminderde het spugen, maar de misselijkheid bleef.
Toen ik 20 weken zwanger was werd de misselijkheid minder! De sonde kon eruit en de medicijnen werden afgebouwd. De rest van de zwangerschap ging voorspoedig, en de 12 kilo die ik was afgevallen kwamen er weer aan. De baby groeide helemaal volgens het boekje.
De bevalling kwam steeds dichterbij. Omdat ik nog verzwakt was besloot ik een bevalbad te huren. In het warme water zou ik mij hopelijk goed kunnen bewegen en ontspannen. De verloskundigen waren allemaal op de hoogte van mijn wens om thuis te bevallen. En na 41 weken zwangerschap, kwam onze wens uit. De bevalling was heel intiem. Alleen Rosanne, de kraamhulp, mijn man en ik waren er. De weeën heb ik opgevangen in bad. Ik vind het zo bijzonder dat Rosanne alleen door naar mij te kijken kon zien hoe de bevalling vorderde. Dat gaf mij enorm veel vertrouwen. En ik heb ook echt het gevoel dat we het met zijn allen hebben gedaan. Uiteindelijk ben ik bevallen van een prachtige dochter, en het belangrijkste van alles; ze is helemaal gezond!
Dit verhaal is geschreven door een cliënte van ons die te maken kreeg met hyperemesis gravidarum. Al eerder hebben we dit verhaal op onze website geplaatst, dus misschien herken je het wel. Het is een belangrijk onderwerp om opnieuw onder de aandacht te brengen. Het is namelijk een van de weinige ziektebeelden in een zwangerschap, waarbij de moeder in levensgevaar kan komen door tekorten aan voedingsstoffen. De diagnose is lastiger te maken, dan bijvoorbeeld zwangerschapsvergiftiging. Het is in zulke gevallen essentieel om te luisteren naar de zwangere, om een goede samenwerking te hebben met het ziekenhuis en om goed af te wegen welke medicatie nodig is. Ook moet er aandacht zijn voor de psyche van de zwangere en voor haar omgeving, want dit ziektebeeld legt je volledig lam. En niet voor een paar dagen. Dat heeft vaak heel veel impact. Er staat een klein boekje bij ons in de wachtkamer wat heet; de kleine dappere ridder en het paard, geschreven door Ilse Freeke, waarin zij openhartig deelt over haar zwangerschap met HG. Ook kun je naar de website www.zehg.nl voor meer informatie.
Dit is het 7e verhaal van de serie 20 verhalen over 20 jaar Creation. Allereerst nemen we jullie als lezers mee naar onze geschiedenis. Hoe de praktijk klein startte en een steeds groter groeiend bedrijf is geworden. Van de 1e baby die geboren werd in 2007 tot aan de baby’s van deze tijd.
Terug naar overzicht