# 14 Het verhaal van Mozes
Heb jij je ook afgevraagd wie dat leuke jongetje was op de uitnodiging voor ons jubileumfeestje in speeltuin de pol? Maak kennis met Mozes… Hieronder vertelt Evi, zijn moeder over haar zwangerschap, bevalling en de begintijd samen met hem.
‘We hadden een huis gekocht en zaten midden in een verbouwing, dat zorgde voor stress. Toch had ik een prettige zwangerschap. De NIPT-test mislukte en moest opnieuw. Maar alles was goed, ook tijdens de controles. Al bleek tijdens de 20 weken-echo dat de baby geen maagvulling had. Ik ben gaan googelen en ik kwam van alles tegen, onder andere het syndroom van Down. Dat baarde me zorgen en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Ik moest naar het ziekenhuis voor een vervolgonderzoek, maar daar kwam niks uit. Ik had geen reden om me zorgen te maken en liet het dus los. Last van gekke kwalen had ik niet. Wel kwam ik veel aan: ruim 25 kilo. Mijn kilo’s zaten in de weg. Ik was uitgerekend op 21 december en ik zag mezelf al ontploft aan het kerstdiner zitten. Omdat de buik van de baby groot was, mocht ik gelukkig al met 38 weken ingeleid worden.
Vriendinnen zeiden van tevoren dat er een rust over me heen zou komen op het moment dat ik zwanger zou raken, maar dat was niet het geval. Ik wilde in het ziekenhuis bevallen. Het enige dat me geruststelde, was het uitzicht op een ruggenprik. Ook vond ik het fijn dat ik wist wanneer het ging gebeuren. Ik zou een ballonnetje krijgen en daarna weer naar huis gaan, maar eenmaal in het ziekenhuis werd ik naar mijn kamer gebracht en moest ik meteen aan een CTG-scan. Huh, ik zou toch naar huis gaan? Niet dus. Ik had nog geen ontsluiting, dus kreeg ik pillen. Ik kreeg pijnstilling en slaapmedicatie, zodat ik een goede nacht zou kunnen maken. De volgende dag zouden we verder gaan.
De volgende ochtend had ik nog steeds maar één centimeter ontsluiting. Ik kreeg opnieuw medicatie. Om 12.00 uur kreeg ik heftige weeën en om 15.00 uur braken mijn vliezen. Inmiddels had ik drie centimeter ontsluiting. Ik heb een ruggenprik gevraagd, die kreeg ik een uur later. Om 22.00 uur zat ik eindelijk op 10 centimeter ontsluiting en mocht ik gaan persen. Mijn partner en schoonzus Tineke (die ook verloskundige is) waren erbij. Ook de verloskundige van het ziekenhuis was aanwezig, omdat ik medisch was. De sfeer was ontspannen. Om 00.28 uur is Mozes geboren. Hij werd op mijn borst gelegd, maar was zo slap als een lappenpop. De verloskundige van het ziekenhuis drukte op de noodknop en hij werd meteen weggehaald. Ik zat in een roes. Vond zijn oogjes zó schattig en besefte niet dat hij te lang niet huilde. Ik dacht dat dat kwam doordat hij moest bijkomen van de bevalling, ik had tenslotte tweeënhalf uur geperst. Ik was bang dat ik uitgescheurd was. Toen ik hoorde dat mijn placenta vastzat en ik naar de operatiekamer moest dacht ik: prima, doe maar en breng mij maar onder zeil. Konden ze me meteen hechten. Ik werd naar de operatiekamer gebracht en onder narcose gebracht, zodat de placenta operatief verwijderd kan worden. Ruim een half uur later kwam ik bij in de uitslaapkamer. Ineens was mijn zus daar. Ik had geen idee hoe het met Mozes ging. Ik maakte me niet meteen zorgen, aangezien ik wist dat hij geen zuurstoftekort had gehad. Toen ik vroeg hoe het met hem ging, viel er een stilte. Ik wist meteen dat er iets aan de hand was. Daarom hadden mijn man en Tineke mijn zus gebeld. Zij vertelde dat onze zoon het Downsyndroom heeft. Ik werd helemaal naar, wilde meteen naar hem toe. Hij lag in een couveuse met alle toeters en bellen.
Ik zag er enorm tegenop om mijn ouders te bellen en ik vroeg mijn zus om het nieuws te brengen. Ik wilde blij zijn, maar ik wist niet wat ik voelde en wat ik dacht. Natuurlijk sloot ik hem meteen in mijn hart. Als we dit van tevoren hadden geweten hadden we geen andere keuze gemaakt, maar we waren door het nieuws overvallen en moesten schakelen. Mijn beeld van de toekomst veranderde. Ik was niet in staat om iemand te bellen. De eerste dagen hebben we het nieuws alleen voor onszelf en onze families gehouden. Pas na twee dagen deelden we het met de buitenwereld.
We bleven vier dagen in het ziekenhuis. Hij lag naast mij aan slangetjes, maar was zo mooi, zo perfect. Hoe kon het zijn dat hij een verstandelijke beperking had? Ik vond het lastig. De verpleegkundigen zorgden heel goed voor ons en er kwam veel familie langs. Het voelde als een liefdevolle bubbel. Met de kerstdagen waren we weer thuis. Onze kraamtijd was ontspannen.
Na anderhalve week ging het mis. Mozes trok zijn borstkas in bij het ademen. Voor de zekerheid heb ik de huisartsenpost gebeld. Middels een videogesprek werd ik te woord gestaan. ‘Blijf aan de lijn, houd hem rechtop, we bellen nú een ambulance’, werd er gezegd. Een dikke week lag hij in het ziekenhuis met een flinke verkoudheid, maar hij herstelde goed. Ik heb daarna echt van mijn kraamtijd genoten. Het was winter en ik bracht hele dagen knuffelend met hem door.
Bij de eerste nipt test, viel de uitslag met een kleine marge in de categorie downsyndroom, maar dit was niet genoeg om ook daadwerkelijk een nipt met het vermoeden op downsyndroom als uitslag te krijgen. Het zorgde voor een foutmelding, waardoor ik nog een keer bloed moest prikken. Toen gebeurde hetzelfde. Door een beslisboom is besloten dat de test negatief was. Ook bij de 13 weken-echo en 20 weken-echo was niks te zien, omdat zijn nekplooi gemiddeld was. Achteraf realiseerden we ons dat we wel vaak hebben gezien dat hij zijn tongetje uit zijn mond had. Dat vonden we destijds schattig.
We hebben er geen moeite mee dat Mozes Down heeft. Je leest weleens dat mensen zeggen dat hun leven op hun kop staat, maar dat ervaar ik niet zo. Ons leven is niet drastisch veranderd. Mozes is nu ruim 2 jaar oud. Hij is vrolijk, kruipt, loopt en brabbelt. We zijn dol op hem. Hij gaat naar een regulier kinderdagverblijf en we hebben hem ingeschreven bij een reguliere basisschool. Mocht dat straks niet haalbaar zijn, zien we dat dan wel weer. We doen alles wat binnen onze mogelijkheden ligt en genieten met volle teugen.’
Evi deelt openhartig over haar leven Mozes via haar instagram. Het is haar missie om mensen met twijfels, onzekerheden en zorgen bij het hebben van een kindje met downsyndroom, een positief inkijkje te geven in de liefde en vreugde die Mozes brengt. In haar leven en in het leven van de mensen om hen heen. Ondertussen is zij ook moeder geworden van de tweeling Pippa en Koos.
Dit is het 14e verhaal van de serie 20 verhalen over 20 jaar Creation. Deze categorie gaat over de alledaagse praktijk. Dit zijn de verhalen die aan de orde van de dag zijn en een inkijkje geven in ons bestaan. Zo hopen we je een goed beeld te geven over het vak en hoe het ook weerslag heeft op onze privé levens. Ondanks al het geregeld en de drukte, genieten we van ons werk en staan we elke dag klaar voor onze cliënten!
Terug naar overzicht